Anne van Dalen | Waardevast
15741
post-template-default,single,single-post,postid-15741,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,transparent_content,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1,vc_responsive

Waardevast

Waardevast

“Als de kunst die je maakt niet verkoopt heb je geen bestaansrecht”, werd mij in niet mis te verstane bewoordingen door reaguurders aan het verstand gebracht naar aanleiding van de NOS publicatie over mijn Onsbasisinkomen. Het artikel vertelt hoe ik, bevrijd van financiële onrust naar hartelust werk produceer zonder me te hoeven bekommeren over de al dan niet commerciële waarde van mijn inspanningen. Kortom het hebben van een basisinkomen schept artistieke vrijheid.
De prijs die ik voor die vrijheid betaal is nul niks nada noppes want het hele eieren eten van een basisinkomen is nu juist dat er geen voorwaarden aan gesteld worden. Kortom, het basisinkomen is een geschenk. Wat niet betekent dat het me, als ontvanger van dit cadeau, niks kost. Omdat het hebben van een basisinkomen op zijn zachtst gezegd nogal ongebruikelijk is, roept het uiteenlopende reacties op die variëren van positief “fijn voor je, het is je gegund” of “dat wil ik ook wel” naar negatief “daar betaal ik geen belasting voor” tot aan agressieve verontwaardiging “de rambam voor je, ga werken, uitvreter”. In de publieke belangstelling staan, zo valt te constateren, brengt dus kosten met zich mee. Ik betaal er als kop van Jut een prijs voor. Op sommige momenten voelt het alsof ik teveel betaal en op andere momenten prijs ik me gelukkig. Dat laatste is bijna altijd het geval, het maakt dat ik de kwaadwillende dan wel goedschikse reacties op de koop toeneem. Maar… handen af van mijn bestaansrecht. Geen mens is minder of meer waard dan een ander. Daar valt niet op af te dingen, het geldt voor mij, voor jou en voor ons allen. Elk mens heeft het onvoorwaardelijke recht te bestaan.