Anne van Dalen | Artistieke drang
15794
post-template-default,single,single-post,postid-15794,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,transparent_content,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1,vc_responsive

Artistieke drang

 

Artistieke drang

 
Het kan verkeren. In het blog van vorige maand schrijf ik dat krantensnippers me de nodige inspiratie gaan brengen in de vorm van papier maché sculpturen. In gedachten zag ik mezelf al in de weer met behangplak en kippengaas maar ineens openbaart zich een heel ander pad. Van het ene op het andere moment zit ik op een krukje uren achtereen ingespannen een portret te schilderen. Met een kwast! Op doek! Hoe braaf! Maar waarom dan toch? Ik moet toegeven: ik heb geen idee. De oorsprong van deze onverwachte behoefte is me een raadsel en alsof dat niet genoeg is zie ik niet hoe het schilderen van gefantaseerde portretten ook maar iets te maken heeft met #jegeldofjeleven, maar telkens als ik mijn aandacht richt op geldzaken lijkt een onzichtbare hand me een andere kant op te sturen. Het zet mijn ideeën over #jegeldofjeleven onder druk en daar word ik iebelig van. Om houvast te vinden graaf ik me dieper in. Op bezoek bij bevriend kunstenaar Keith Brighouse in Engeland, heb ik in Doncaster een ontmoeting met fotograaf Les Monaghan over zijn project #relativepoverty, het verbeelden van armoede en hoe dat hem aanzet tot politiek activisme. Iets waar ik mezelf steeds meer toe geneigd voel. Ook wissel ik uitgebreid van gedachten met Simon Duffy, oprichter van een denktank, het Centre for Welfare Reform, over sociaal-economisch gedachtegoed, hervormingen en het opnieuw ontwaken van een burgerbeweging. Het is een vervolg op een eerdere kennismaking met Jason Leman, trekker van een groep mensen in Sheffield die zich bezighouden met het basisinkomen. Een interview met mij is te lezen in het kunst-cultuur-politiek tijdschrift Now Then. Zij zijn denkers én doeners en deze ontmoetingen zijn niet alleen warm en leuk maar ook wederzijds interessant en het vormt aanleiding tot nieuwe plannen die mits goed uitgevoerd politieke actie tot politieke kunst zou kúnnen verheffen. Tot uitwerken van die ideeën komt het vooralsnog niet, in plaats daarvan oefen ik in het schetsen van gezichten. Hou op! Stop met die flauwekul en ga geld drukken, roep ik mezelf tot de orde. Tevergeefs. Het lukt niet. Mijn hoofd zit vol hoofden die naar buiten willen en iets in mij maakt dat ik móet toegeven aan deze vreemde artistieke drang die, zover ik kan beoordelen, nog geen doel of betekenis kent. Ik kan me niet herinneren zoiets eerder meegemaakt te hebben en ik hoop maar dat je met me meereist op dit onontgonnen pad. Misschien loopt het dood, misschien bevinden we ons in een doolhof, misschien vinden we de pot met goud aan de voet van de regenboog en misschien leidt deze portretterij via een omweg alsnog naar #jegeldofjeleven.
 

De stand op 1 augustus

Er zijn 45 deelnemers van de gedroomde 100 die nodig zijn om in mijn kunstenaarsbestaan te voorzien. Het werven van nieuwe sponsors staat heel even op een laag pitje, maar vanaf september gaat de campagne weer op volle kracht vooruit. Ik hoop de kring van weldoeners uit te breiden door het aanboren van nieuwe bronnen, bijvoorbeeld door me tegen vergoeding als aanjager/spreker aan te bieden voor gespreksbijeenkomsten over basisinkomen, burgerschap en leven op je eigen voorwaarden.

 
Ken jij mensen/groepen/organisaties/bedrijven die uitgedaagd willen worden om vrij te filosoferen over persoonlijke sociaal-economische vernieuwing? Laat het me weten of, nog mooier, mail naar annevandalen@xs4all.nl en nodig me uit.