Anne van Dalen | Van dwang naar drang
15859
post-template-default,single,single-post,postid-15859,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,transparent_content,qode-theme-ver-10.1.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1,vc_responsive

Van dwang naar drang

 
Nou da’s ook wat, maandenlang heb ik met probeersels geworsteld. Week na week braaf gedisciplineerd zitten ploeteren op wat het eerste grote werk van een serie geld-politieke portretten zou worden, loop ik in de laatste fase keihard de man met de hamer tegen het lijf. Knal boem! Ho! Stop! Waarvandaan deze blokkade midden op het pad, ik ben toch goed bezig zeker? Met een volle kwast in de hand staar ik naar het doek, hoogstens één dag werk nog. Maar nee, het wil niet langer. Prut! En daarmee bedoel ik niet alleen dit werk maar het hele idee van de serie. Alles is prut. Sterker nog, het onderliggende concept is fout. Oeps, wat zeg ik?! Je hoort het goed Anne, je benadering klopt voor geen meter. Door ‘je geld of je leven’ tot thema te bombarderen heb je jezelf in een artificiële constructie gewurmd die tegengesteld is aan je creatieve proces. Stop met het je willen bewijzen door halfslachtig gepiel met kwasten, kap nou met portretten die gelijkenis moeten vertonen. Hou op met het gekunsteld verwerken van geldbeeldspraak in figuratieve allegorieën… hoe kóm je erbij. Geen wonder dat je vastloopt. Jouw artistieke kracht zit niet in schildervaardigheid maar in de energie van het dóen, je ervaren van het materiaal. Accepteer je vergissing, geef toe dat je verdwaald was en keer terug naar het gebruik van je lijf, verf en overtuiging. Ja maar… niks te ja maar. Per se willen vasthouden aan wat je weet dat een doodlopende weg is, slaat nergens op. Het is even slikken, maar de ommekeer is ingezet.

 
Terug naar af, begin bij het begin. Met een handvol lege canvassen en een krat vol verf (zonder kwasten!) stiefel ik naar buiten, ons schoolplein op. (Het is een van de vele voordelen van antikraak wonen in een voormalig schoolgebouw, ruimte zat.) Dop eraf, een energieke armbeweging en hoppa, verf vliegt de lucht in en landt in klodders, spetters, slierten… met brede spontane armgebaren schuif, duw, smeer ik liters acryl in de richting waar ik voel dat het gaan moet. Binnen no time zit ik tot aan m’n oksels onder de verf. Zoekend naar vanzelfsprekendheid. Een eerste poging levert spontaan een spannende compositie op maar het zelfvertrouwen heeft een knauw gekregen en in plaats van een stap terug te doen dender ik er dwars overheen en verkloot ik de boel. Shit happens. Elk volgend canvas is een stap vooruit in een goede richting. Nieuwe, andere, vormen dienen zich aan. Doek voor doek kruip ik omhoog uit de zelfgegraven valkuil. Voorwaarts!